Pam Mor Llydan?

Pam Mor Llydan?

Cathod! Nid dyma fy holl anifeiliaid, wna i ddim dweud celwydd! A dweud y gwir, roeddwn yn eu hofni nhw ar un adeg (er na fyddwn byth wedi cyfaddef hynny) a byddwn yn trio cadw allan o’i ffordd os yn bosib. ‘Dw’i ddim yn siwr beth ydy e amdanyn nhw ond mae fel tase nhw yn gwybod rhyw gyfrinach nad ydynt yn fodlon ei rannu gyda pobl. Wedyn, un nos Iau, fe roedd yna bâr bach o lygaid yn syllu arna’ i trwy ddrysau’r patio. Agorais y drws i weld cath ddu hyfryd a oedd yn amlwg yn starfio ac yn ysu i gael dod i fewn. Y funud y cafodd y drws ei agor, cefais fy nhrawsffurfio a roeddwn mewn cariad, er mawr llawenydd fy merched a oedd yn ysu i ni gael anifail anwes. Roedd yn hynod o ddifyr sut y gallodd un foment newid blynyddoedd o ragfarn. Roedd yn fy atgoffa o pam wnes i gyfarfod Iesu a drodd fy myd wyneb i wared.

I mi, does dim byd yn cyfleu lled cariad Duw yn fwy na’r darlun o Iesu, gyda’i freichaiu ar lêd, yn dioddef ar y groes. Fe wnaeth e’n bosib i symud ein pechodau mor bell ag yw’r dwyrain o’r gorllewin a hyd yn oed yn ei ddioddefaint, cynigiodd eiriau o gysur i’r dyn oedd wrth ei ochr (Luc 23:41-43) Mae’r rhai sydd â chalon i ddangos y cariad llydan hwn, yn gweld y colledig sy’n byw ar gyrion “cymdeithas barchus”, y digartref, yr amddifad, y torredig y rhai sydd ddim yn cael eu caru. Maent yn angerddol ac yn estyn allan a rhannu’r newyddion da ein bod i gyd wedi ein caru a bod yr Un wnaeth ein creu ni wedi gosod gwerth arnom ni. Geirau’r comisiwn “ewch” yw rhai o’r geiriau pwysicaf iddyn nhw. Maent ar frys am beth y maent am wneud a maent yn gweld unrhyw funud sydd ddim yn cael ei ddefnyddio i dyfu’r Deyrnas yn wastraff. Mae’r eglwys yn le i ail-lenwi’r batri a denu pobl newydd i helpu i roi eu gweledigaeth i gyrraedd rhai sydd heb eu hachub eto ar waith.

Mae yna gymaint o elusennau yn y DG a drwy’r byd wedi eu sefydlu gan y rhai “llydan”. Operation Christmas Child, World Vision, Tearfund, A21, y Samariaid a gymaint mwy. Maent yn mynd allan i gwrdd â’r byd lle mae e, reit yng nghanol yr anrhefn, Maent yn bobl tosturiol sydd wedi eu gyrru.

Achos y dynfa fewnol yma, mae yna densiwn naturiol rhwng y bobl hyn sydd â ffocws llydan ac agweddau bugeiliol eraill yn yr eglwys. Gall y rhai llydan deimlo’n rhwystredig os yw eglwys yn mynd yn rhy gyfforddus yn y seddau, yn cynhyrchu rhaglenni ar gyfer y rhai sydd wedi eu hachub yn barod. Mae angen i’r eglwys gael ei herio achos fe all ddatblygu yn Glwb Dydd Sul cyfforddus. Pan gafodd Sam y gath ei sbaddu, dywedodd y milfeddyg ei fod yn weddol gyffredin i’r helwyr mwyaf brwd fynd yn ddiog ac eisted yn y ty, yn disgwyl cael eu bwydo a mynd yn dew. Siaradodd Duw â mi a dweud mai dyna beth sydd wedi digwydd ar hyd yr oesoedd i’w eglwys. Fe wna i fy ngorau i drio esbonio’r datguddiad a gefais y diwrnod hynny:-

Yn hanesyddol, mae rhai grwpiau efengylaidd wedi camddeall eu comisiwn. Tra’n llawn brwdfrydedd, yn hytrach na rhannu’r newyddion da bod cariad, gras a trugaredd Duw wedi ei wneud yn bosib i bawb gael eu gwahodd i fewn i’w deulu fel mab neu ferch, maent wedi dewis partneru gydag ofn, gan ddefnyddio bygythiad “Tân a Brwmstan” neu rywbeth tebyg, i geisio dychryn pobl allan o uffern. Pan mae ofn yn cael ei osod fel sylfaen ar gyfer ffydd ddylai gael ei adeiladu ar gariad, fydd y ty byth yn cyflawni cynlluniau’r pensaer. Mewn ymdrech i bellhau o hyn o hyn a pheidio â chael eu cyhuddo o waldio efo’r Beibl, mae llawer o enwadau wedi mynd gymaint i’r cyfeiriad arall eu bod, yn ddiarwybod, wedi sbaddu eu gweinidogaeth. Pan nad yw estyn allan (atgenhedlu) yn flaenoriaeth, rydym yn troi yn gathod tew sy’n cysgu tan y pryd bwyd nesaf. Rwy’n meddwl bod hwn yn ddarlun teg a dychrynllyd, nid yn unig o eglwysi sydd sydd yn colli’r rhai llydan yn eu plith ond hefyd fel unigolion pan ‘da ni yn mynd yn rhy fodlon yn ein iachawdwriaeth ein hunain. Wrth gwrs, ni all Llew Jwda fyth gael ei ysbaddu!

Ar y pegwn arall, pan mai unig ffocws yr eglwys yw estyn allan, mae’r rhai sydd yn cael eu “canfod” yn medru teimlo eu bod yn cael eu defnyddio a’u camddefnyddio, yn rhywun i lenwi rhestr swyddi wedi iddynt gael eu hachub. Mae ail ran y comisiwn am “wneud pobl o bob gwlad yn ddisgyblion i mi, a'u bedyddio nhw …….. yn enw’r Tad, a'r Mab a'r Ysbryd Glân….” Tra bod gweithred symbolaidd Bedydd yn ddatganiad pwysig o ffydd, rwy’n credu bod mwy i’r adnod na hynny. Yn y cyd-destun Beiblaidd Iddewig, roedd enwau yn fwy na rhywbeth i alw rhywun ond roeddent yn ddisgrifiad o gymeriad rhywun. Ystyr gwreiddiol bedydd yw bod rhywun yn cael eu trochi neu eu llethu. Mae’r adnod yn galw ar drochi’r disgyblion yn holl nodweddion cymeriad Dduw yn Dad, Mab ac Ysbryd Glân nes iddynt fabwysiadu’r un nodweddion. Nid rhannu'r newyddion da am iachawdwriaeth â phobl yw unig genhadaeth Iesu ar gyfer ei eglwys. Mae am i ni gael ein hachub a’n gwneud yn gyflawn. I wneud hyn, mae’n rhaid i’r corff fod yn iach a chael gweinidogaethau mewnol i ofalu am, dysgu ac arfogi’r bobl y mae Duw wedi ei roi yn ein gofal. Fedrwn ni ddim fforddio bod naill ai yn eglwys estyn allan neu’n un sy’n tueddu at ofal bugeilio. Mae’n rhaid i ni ddeall, anrhydeddu a cofleidio y galwadau gwahanol y mae pawb yn dod â nhw.

Pan mae rhywun yn ein cofleidio go iawn mae’n brofiad sy’n ein hiachau. Nid rhyw gyffyrddiad anghyfforddus ar yr ysgwydd neu ysgwyd llaw ond cwtsh hir sy’n gwneud i chi deimlo’n ddiogel, wedi ein caru a’n derbyn. Fedr briechiau ddim wneud hynny eu hunain. Mae’n rhaid iddynt fod ynghlwm â chorff. Mae’n rhaid croesawu pobl i gofleidiad yr eglwys.